Άρθρο: Εκδρομούλα στο Αιτωλικό για το πανηγύριΌπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος το μικρό Αιτωλικό έζησε και κινήθηκε στους ρυθμούς της μεγάλης γιορτής. Μαζί κι εγώ σε μια μικρή σαββατοκυριακάτικη απόδραση από την Αθήνα. Το πανηγύρι δεν χάνεται...
Πλήθος κόσμου (και αυτοκινήτων δυστυχώς) δημιούργησε και πάλι το αδιαχώρητο οι εορτασμοί όμως ολοκληρώθηκαν με την αναμενόμενη επιτυχία. Κόντρα στα σημεία των καιρών που θέλουν τις παραδόσεις να αργοσβήνουν, το πανηγύρι της Αγιαγάθης απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη αποδοχή από τον κόσμο και κυρίως από τη νεολαία που βρίσκει μια αυθεντική εμπειρία διασκέδασης. Η πλατεία και οι δρόμοι λικνίζονταν στους ρυθμούς του νταουλιού, γνωστοί, φίλοι και συγγενείς ξανάσμιξαν και το γλέντι κράτησε μέχρι το πρώτο φώς της Κυριακής.
Περαιτέρω σχόλια νομίζω περιττεύουν, πρέπει να είσαι εκεί για να το ζήσεις...
Στα "παρελκόμενα" της επίσκεψης στο Αιτωλικό, συμπεριλαμβάνεται και το must μπανάκι στην παραλία του Λούρου, που είναι κατά την ταπεινή γνώμη μου μοναδική στην Ελλάδα, με την απολαυστική διαδρομή μέσα από την προστατευόμενη περιοχή με τα αγριοπούλια και τα νεροβούβαλα, ένας τόσο υποτιμημένος θησαυρός μέσα στα πόδια μας!
Οδηγώντας στο βραδυνό γυρισμό για την Αθήνα βρήκα τον εαυτό μου πραγματικά χαλαρωμένο, αφού έστω και για μια μόλις μέρα είχα μπει στους αργούς Αιτωλικιώτικους ρυθμούς. Ενώ ήρθα του σκοτωμού αγχωμένος, έφυγα χαλαρά λες και ήμουν μια βδομάδα διακοπές. Μέχρι και στο φέρι μπήκα για να απολαύσω τη βραδυνή "βαρκάδα". Η γέφυρα ήταν τόσο όμορφα φωτισμένη και η όλη φάση τόσο ήρεμη, που σπάστηκα όταν το φέρι έφτασε στην απέναντι ακτή...
