Αγαπητοί φίλοι,

Τελικά αυτό που κατάλαβα είναι ότι ξεχνάμε τα μεγάλα ονόματα του τόπου μας. Βέβαια τα τελευταία χρόνια μας θύμισαν ότι από την πόλη μας κατάγεται η Βάσω Κατράκη λόγω του μουσείου και μόνο (έστω). Δυστυχώς μας έκαναν όμως να ξεχάσουμε τον λογοτέχνη Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο του οποίου προς μεγάλη μου απογοήτευση είδα ότι κατεδάφισαν και το σπίτι όπου γεννήθηκε και μάλιστα κανείς δεν είπε τίποτα . Αλήθεια, αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει μουσείο? Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε η πόλη της Βάσως Κατράκη και του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου. Η σχέση του Αιτωλικού με τον μεγάλο αυτό λογοτέχνη, ποιητή και δοκιμιογράφο δεν αναφέρεται πουθενά. Ούτε ο τοπικός τύπος δεν ασχολήθηκε ποτέ με το θέμα τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια που τον παρακολουθώ.

Καλύτερα να μην ρωτήσουμε την νέα γενιά η οποία μπορεί να μην έχει και ιδέα για το ποιος είναι και απογοητευτούμε εντελώς  :'(

 Αγαπητή Skoutoumplia (...ωραίο όνομα πραγματικά), είσαι λίγο αυστηρή (καλά κάνεις...γενικά μας χρειάζεται).
Ομως τον Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο οι απλοί άνθρωποι, οι συμπατριώτες του δεν τον ξεχάσαμε (στο πάλαι ποτέ... Γυμνάσιο διδασκόμασταν διηγήματά του). Ακόμα και οι απλές γυναίκες του Αιτωλικού (όπως η μακαρίτισσα η μάνα μου), τον μνημόνευαν με υπερηφάνια που ήταν Αιτωλικιώτης, δικός μας άνθρωπος (πιθανόν και να μην είχαν διαβάσει κάτι από το έργο του).
Επίσης ο τοπικός τύπος, κατά καιρούς έχει αναφερθεί (ίσως όχι και τόσο συχνά όσο θα έπρεπε) στο εκπαιδευτικό και λογοτεχνικό του έργο (ο φίλος ο Αποστόλης μπορεί να το διαβεβαιώσει).
Οσον αφορά στη νέα γενιά, που όπως λές δεν τον γνωρίζει και δεν γνωρίζει το λογοτεχνικό του έργο, να σου πω την αλήθεια αυτό δεν το ξέρω' αν είναι έτσι, τότε οι δάσκαλοι των δημοτικών μας σχολείων και οι καθηγητές του Γυμνασίου και Λυκείου Αιτωλικού "Ευγένιος Γιαννούλης", αν διαβάσουν τα σχετικά σχόλια, ας τα λάβουν υπ' όψιν τους.
Τους λιγοστούς σπουδαίους συμπατριώτες μας, ας τους τιμήσουμε έστω και αργά όπως πρέπει: μελετώντας τη ζωή και το έργο τους.
   

Συμφωνώ μαζί σας. Και εγώ δεν μιλάω ότι τον ξεχάσαμε παντελώς ( ) αλλά ότι θα γίνει και αυτό σύντομα. Όταν σε κάποια συζήτηση αναφέρθηκε κάποιος στον όνομα του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου παρουσία και ενός παιδιού μικρότερου από μένα, αλλά δασκαλεμένο στα ίδια θρανία με μένα, πετάχτηκα όλο χαρά και του είπα ότι ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος κατάγεται από το Αιτωλικό και εκεί είναι και το σπίτι που γεννήθηκε. Ο άνθρωπος που δεν είχε καμία σχέση με το Αιτωλικό μου είπε ότι το γνωρίζει και ο συμπατριώτης μου απάντησε με ένα θαυμασμό και ερωτηματικό μαζί : "ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙ?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!". Και του λέω καλά στο σχολείο δεν σας το είπαν? και μου λέει ότι κάτι έχει ακούσει αλλά ποιο είναι το σπίτι του?. Θα πρέπει να τονίσω ότι ο Αιτωλικιώτης για τον οποίο μιλάω ήταν από τους άριστους μαθητές του Λυκείου μας και τώρα είναι φοιτητής σε πολύ καλή σχολή στην Αθήνα, από γονείς κοινωνικούς και γεννημένους στο Αιτωλικό. Και επειδή λείπει λιγότερα χρόνια από το Αιτωλικό του περιέγραψα που ήταν και μου είπε ότι δεν υπάρχει πλέον. Όταν ήρθα το καλοκαίρι το διαπίστωσα και μόνη μου γιατί υπήρχε μια ελπίδα ότι κατάλαβε λάθος.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που εξοργίστηκα και το ύφος μου όταν μιλάω γι' αυτό το θέμα είναι αυστηρό γιατί δεν μπορεί να είναι άλλο.

Έστω λοιπόν ότι το πρώτο λάθος έγινε και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Για να μην ξεχάσουμε εντελώς, ταπεινή μου γνώμη είναι να γίνει μια σειρά από εκδηλώσεις στο Αιτωλικό στο όνομα του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου και να καθιερωθούν να γίνονται κάθε χρόνο. Όπως γίνεται με τον Ντολμά που οι εκδηλώσεις είναι τελικά που μας κάνουν να θυμόμαστε εκείνη την μάχη και τους πεσόντες. Βέβαια αυτό μάλλον δύσκολο όχι γιατί δεν θα θελήσουν οι Αιτωλικιώτες να συμμετέχουν αλλά πιο πολύ από θέμα πρωτοβουλίας. Θα μπορούσε ίσως να αφιερωθεί μια γωνίτσα του Κατρακίου στον λογοτέχνη και να έχει μερικά βιβλία του. Ή τέλος πάντων ένας διαγωνισμός με βάση κάποιο του βιβλίο όπως σε πολλές άλλες πόλεις κάνουν.

Υ.Γ. Το όνομά μου είναι μια λέξη την οποία είχα να ακούσω πάρα πολλά χρόνια και όταν την άκουσα φέτος από μια αυθόρμητη γειτόνισσα γέλασα πάρα πολύ.

Σημασία έχει, πάντα, να τιμάμε αυτούς που μας τίμησαν με το έργο τους. Ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος (1901-1982) μπορεί να έγραψε ελάχιστα για το Αιτωλικό, μπορεί να το επισκέφτηκε ελάχιστα (ο Θ. Μ. Πολίτης έχει γράψει για τα παιδικά χρόνια του Ι.Μ.Π. στο Αιτωλικό), αλλά έχουμε την υποχρέωση να τον τιμάμε γιατί οι ΜΕΓΑΛΟΙ του τόπου μας είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ένας μικρός δρόμος φέρει τ' όνομά του, στο νησί, ενώ η προτομή του καθυστερεί δεκαετίες (είχε ληφθεί απόφαση απ' το Δημοτ. Συμβούλιο για την προτομή του, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια και ...ξεχάστηκε). Καλή η ιδέα για μια αναφορά, με τη συμπλήρωση βέβαια κάποιας δεπετείου. Για παράδειγμα, του χρόνου - 2007 - συμπληρώνονται 25 χρόνια απ' το θάνατό του. Κάτι θα μπορούσε να γίνει.

Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτά που διάβασα. Ελπίζω (και νομίζω) ότι θα γίνουν πραγματικότητα. Περιμένω νέα!!!!

Όντος την κράτησες την υπόσχεσή σου φίλε Διονύση και σε ευχαριστώ γι' αυτό. Θα είμαι εκεί. Βήμα βήμα θα γίνουν και τα υπόλοιπα θέλω να πιστεύω.